...

Hej wszystkim!!!
Przepraszam że tak długo mnie nie było, nie będę się bronić zakończeniem roku czy brakiem internetu, bo to nieprawda...
Zakończyłam opowiadanie o Carl. Tu je znajdziecie --> https://www.facebook.com/pages/Opowiadania-o-koniach/717383095048674?fref=ts
jest to także prawdopodobnie... koniec bloga, nie mam na niego czasu :C
Kocham Was! Julka ;*

Rozdział 3

Z niewiadomych Carl powodów, oswobodziła się z uścisku Matta. Wlepiła wzrok w podłogę.
- To... Może umyjemy jakiegoś konia? - bąknęła.
Jasne - nie spuszczał z niej wzroku - Idź po Tangera.
- Oki - odwróciła się na pięcie.
Cały czas się rumieniąc ruszyła w stronę boksu ciemnogniadego wałacha.
Żywiła pewne uczucie do Matta, lecz za bardzo nie wiedziała czy to uczucie jest na tyle mocne by się w coś angażować. Kiedyś, dawno temu, się sparzyła. Nie miała zamiaru przechodzić znów tego samego. Otworzyła boks i złapała konia za kantar. Wałach posłusznie szedł za nią do myjki. Minęła Matta bez słowa i podpięła Tangera do uwiązu. Zabrała się za mycie konia. Po chwili dołączył do niej Matt. Oczywiście po tej samej stronie konia co ona. Parę razy "przypadkowo" dotknął jej ręki.
Wałach stał spokojnie, raz tylko zarżał na widok kota, który zapragnął targnąć się na swoje życie przebigając pod kopytami konia. Nikt nie wiedział skąd on się tu wziął. Roześmiali się a niezręczna atmosfera prysła jak bańka bydlana. W końcu, znali się nie od dziś.
- Matt - zawołała nagle mama chłopaka.
- Myjemy z Carl Tangera! - odkrzyknął.
- Ja jadę po te nowe siodła - podeszła do nich - Za pół godziny będzesz musiał poprowadzić jazdę.
- Nie ma sprawy. Już i tak kończymy - To dobrze. Ja jadę, pa dzieciaki.
- Czekaj jeszcze, kto ma jazdę?
- Rzeczywiście, zapomniałam o tym! - pacnęła się w czoło - Rose, ta co niedawno zaczęła do nas jeździć. Daj jej może... Woodyego. Dziewczyna skacze do 50 cm.
- Okey.
Mruknęli coś na porzegnanie, po czym kobieta odeszła.
Wspomniana Rose przyjechała 15 minut później, gdy oboje zakończyli już czyszczenie Tangera. Przywitali się. Dziewczyna miała góra 14 lat.
- Rose, tak? - uśmiechnął się Matt
- Tak - odparła dziewczyna.
- No to tak. Dzisiaj wsiadasz na Woodyego. Wiesz który to, nie?
- Jasne - wskazała na srokatego hucuła.
- To super, leć po szczotki.
Dziewczyna udała się do siodlarni zostawiając ich oboje samych.
- No, to ja się może będe już zbierać - zaczęła Carl.
- A mogłabyś pomóc mi z jazdą. Wiesz, drągi i te sprawy.
- W sumie, to czemu nie. Obejdę się bez obiadu.
- Zamówimy pizzę. Stawiam.
- No... Jak tak ładnie prosisz... - uśmiechnęła się zadziornie.
- Gotowe! - zawołała nagle Rose.
- Już? - zdziwiła się Carl - Sprawdzę - puściła Rose oczko.
Hucuł wręcz lśnił.
- Ło, dobra robota!
- Dziena.
- Jak wyczyszczona to siodłajcie - powiedział Matt.
- My?
- Tak Wy, mówiłaś że pomorzesz.
- No dobra, dobra
Ryszyłyśmy do siodlarni. Wybrały niebieski czaprak i ochraniacze oraz czarne siodło skokowe.
- Woody będzie wyglądał bosko w tym czapraku - skomentowała Rose.
- Woody wygląda dobrze w każdym czapraku - odpowiedziała Carl.
Rose zajęła się ogłowiem i ochraniaczamu gdy tymczasem Carl zakładała siodło z czaprakiem.
- Dobra, idź z nim na parkur - powiedziała starsza.
Znalazłeszy się już na polu, Rose otrzymała polecenie dopięcia popręgu itd. a Carl ustawienia drągów oraz stacjonaty 50 cm. Woody był szedł dość ospale, jak zwykle zresztą. Przez preszkodę jednak przeskoczył idealnie. Z drągami też nie było problemów. W końcu Woody się rozbujał i szedł ładnie do końca jazdy.
- No dobra, klepiemy konia i zsiadamy
- orzekł Matt.
Rose poklepała hucuła i niechętnie zsiadła z konia i odprowadziła do boksu, gdzie rozsiodłała i wyczyściła. Rose umówiła się na jazdę za tydzień po czym poszła do domu.
Rozsiedli się w gabinecie mamy Matta.
- To co? Zamawiamy pizzę? - spytał chłopak.
- Jasne.
- Jaką chcesz?
- Obojętnie.
- Okey.
Wyjął telefon z kieszeni bryczesów po czym oddalił się by porozmawiać.
W głowie Carl znowu pojawiła się myśl
o wydarzeniach minionej nocy. Natrętna myśl która nie dawała jej spokoju znikła jednak gdy Matt skończył roznawiać i oznajmił że pizza dojedzie za ok. 15 minut. Po tym czasie zamówienie dojechało a oni
pochłonęli je szybko. Carl spojrzała na
zegarek. 14.00. - Muszę już lecieć - westchnęła.
- To zobaczymy się jutro?
- Postaram się - mrugnęła do niego.
Lecz nie lecz gdy znalazła się przy domu dziecka, minęła go. Kierowała się w stronę lasu. Zamierzała odnaleźć konia.

Rozdział 2

Wyskoczyła przez okno w mgnieniu oka, miękko lądując na ziemii. Niebo było coraz ciemniejsze, do zmroku było jednak daleko, to chmury burzowe coraz gęstsze i cięższe zasnuwały niebo. Wiatr się wzmógł i coraz to boleśniej smagał dziewczynę po twarzy, lecz ona uparcie biegła dalej. Pędziła w stronę, skąd prawdopodobnie dochodziło rżenie. A może jej się przesłyszało? Lecz jej wątpliwości rozwiał kolejny bolesny koński jęk. Pognała w tamtą stronę. Biegła coraz szybciej, ale straciła orientację. Na jej głowę spadły pierwsze krople deszczu, zapowiadające ulewę.  Niebo przecięła błyskawica, Carl aż podskoczyła w biegu. Wiatr powiał mocniej. Jej ramiona i wargi były sine z zimna, lecz nie przestawała biec. W końcu jednak, co prawda niechętnie, musiała się poddać. Uświadomiła sobie, że kręci się w kółko! Mżawka przerodziła się w ulewę, moczyła jej ubrania i włosy. Ruszyła z powrotem w stronę domu. Mokła coraz bardziej, wyglądała jakby ubrana brała prysznic. Droga dłużyła się i dłużyła. Rozległ się huk piorunu. Musiała przyznać, że zaczynała się trochę bać, a nie była dziewczyną strachliwą.
Huk, grzmot, piorun.
Przyśpieszyła kroku, przeciwstawiając się upartemu wiatru.
Huk, grzmot, piorun.
Potykała się ciągle nie mogąc zachować spokoju.
Huk, grzmot, piorun.
Koń? Co się z nim teraz dzieje? Czemu jest tak cicho?!
Huk, grzmot, piorun.
Gumka od włosów zahaczyła o jakąś gałąź, na której została z kępką rudych włosów. Starannie uczesany warkocz zmienił się w burzę włosów.
Huk, grzmot, piorun.
Wreszcie wybiegła z lasu, lecz nie dokładnie w tym miejscu co zawsze, a jej oczom ukazał się upragniony budynek domu dziecka.
Przemoczona do suchej nitki, zziębnęta, z jednym warkoczem rozpuszczonym, drugim całym weszła przez okno. Ostatkiem sił rozpusciła pozostały warkocz, po czym osunęła się na poduszki.
Jej ostatnią myślą był koń.

Carl obudziło cichutkie, rytmiczne pukanie do drzwi. Popatrzyła na siebie, jeszcze całkiem nie wyschła. Szybko przebrała się w suchą piżamę, bowiem dalej była noc, i otworzyła drzwi. Na progu stała Lily, wrażliwa 5-latka o wiecznie zapłakanej buzi. Tym razem na twarzyczce małej znów widać było ślady łez.
- Boję się - pisnęła.
Spojrzała na otwarte okno za którym nadal szalała burza.
- Chcesz żebym pomogła ci zasnąć?
Dziewczynka kiwnęła głową.
Carl zamknęła okno i poszła wraz z dziewczynką do jej pokoju. Pięciolatka wsunęła się pod kądrę, a Carl usiadła na podłodze obok łóżka. Ujęła dłoń Lily i zaczęła cicho nucić kołysankę, lecz myślami była przy koniu. Co to mogło znaczyć? Był ranny, czy może czegoś się bał. Uciekł ze stadniny mamy Matta, czy innej?
- Call? - dziewczątko uniosło głowę.
- Jestem tu, śpij - spojrzała na dziewczynkę do której zawsze żywiła wiele czułości.
- Znajdę kuedyś dom?
- Na pewno. Śpij, jutro też jest dzień.
- A co jeśli ty pójdziesz i ja zostanę sama?
- Nigdy - Carl uśmiechnęła się - Śpij.
Uspokojone dziecko zasnęło. Lecz Carl taka spokojna nie była taka spokojna. Zdała sobie sprawę jak bardzo lubi tą dziewczynkę. Sprawa z koniem też nie dawała jej spokoju.

Okropna burza zwiastowała piękny poranek. Carl obudziła się około 6.00. Miała więc 2 godz.  na ubranie się, zjedzenie śniadania oraz na poranną tolaletę, gdyż o 8.00 musiała być w stajni. Poglaskała śpiącą jeszcze Lily po główce po czym ruszyła do swojego pokoju. Zgarnęła z szafy podstawową bieliznę, dżinsy oraz czarny top z kolorowym napisem " Ride Your Passion". Nie zapominając o kosmetyczce, poszła do łazienki. Ubrania położyła na małej szafeczce obok umywalki i wyciągnęła szampon z odżywką i żel do mycia ciała. Starannie sie umyła i wyszorowała zęby. Ubrała się a włosy związała w luźnego koka. Nałożyła jeszcze delikatny make-up i była gotowa. Kosmetyczkę zostawiła w pokoju i udała się na śniadanie. Sporzywając posiłek cały czas myślała o wydarzeniach wczorajszej nocy, tak samo w drodze do stadniny. W stajni przywitała ją mama Matta.
- Cześć Carl, masz teraz jazdę?
- Dzień Dobry. Nie, przyszłam do koni - odparła - Gdzie jest Matt?
- Teraz ma jazdę, ale powinien już kończyć.
- Dziękuję.
Ruszyła w stronę czworoboku. Chłopak właśnie zsiadał z Uleny.
- Czy zezwoliłam ci na jazdę na mojej księżniczce?
- A jak miałem się niby spytać - popuścił popręg.
- Telefonu nie masz? - przekomarzała się dalej.
- Nie - zażartował odprowadzając karą do boksu.
Poszłam do paszarni po parę marchewek dla Uleny. Wracając nie zastała chłopaka przy boksie, pewnie poszedł odnieść sprzęt do siodlarni. Marchewki wrzuciła do żłobu klaczy, które zaraz pochłonęła.
Rozległy się męskie kroki, pewnie Matt wrócił.
Carl poczuła dotyk na swojej talii. Odwróciła się gwałtownie i napotkała tuż przed swoją twarzą przystojną twarz Matta. Poczuła że się czerwieni. Chłopak pochylił się do przodu z zamiarem pocałunku.

Rozdział 1

- Zakręć woltę, Carl ! Zjedź na przekątną i wykonaj lotne. Brawo ! - krzyczał Matt.
Dziewczyna posłusznie wykonywała polecenia chłopaka. Ona i siwa tworzyły zgraną drużynę.
- Galop !
Dała łydkę i klacz automatycznie przyśpieszyła. Po około dwóch okrążeniach instruktor kazał jej najechać na stacjonatę. Wykonała pósiad. Zwinnie przeskoczyły przez perzeszkodę. Następnie szereg okser. Jedna zrzutka.
Pół godziny później 16 - letni instruktor jazdy konnej dał odpocząć swojemu gardłu i kazał dziewczynie zejść z konia. Z gracją zeskoczyła z grzbietu zwierzęcia i poklepała klacz po łopatce. Odpięła popręg i zaprowadziła konia do boksu.
- Matt, pomożesz mi rozziodłać Hondę? Będzie szybciej - spytała nastolatka.
- Okey - zgodził się.
Carl podawała mu po kolei ogłowie i siodło z czaprakiem, aby ten zaniósł sprzęt do siodlarni i przyszedł ze szczotkami. Szybko oporządziła kobyłkę i zamknęła drzwiczki. Zgarnęła torbę z ławki do której schowała palcat, kask oraz rękawiczki i wyciągnęła skórzany portfel,
- Czterdzieści ? - spojrzała na niego pytająco, lecz znała odpowiedź,
- Tak - uśmiechnął się szeroko ukazując szereg białych zębów. Za jego przykładem poszła Honda, tylko jej ząbki nie były już takie białe. Zaśmiali się oboje. Gdy się opanowali, popatrzyli na siebie powarznie, a potem znów w śmiech. Koń rżał radośnie.
- Dobra, dobra, już płacę - powiedziała uśmiechając się i podała mu pieniądze.
- Odprowadzić cię ? - zapytał.
- Jak chcesz - rozejrzała się - Twoja mama już jest ?
- Tak.
Po chwili za pierwszym wzniesieniem zniknęły dwie postacie. Jedna kobieca rudowłosa i druga, męska, czarnowłosa.

- Jesteś nareszcie! Gdzieś ty się znowu szlajała, młoda damo! - wydzierała się pani Collin.
- Byłam się przejść - rzuciła obojętnie Carl.
- Do pokoju! Już! Niewdzięcznico!
Na twarzy dziewczyny zagościł kpiący uśmieszek.
- Bo co? Karzesz mi zmywać gary? I tak tego nie zrobię!
- Już! - kobieta zrobiła się purpurowa na twarzy.
Nastolatka demonstracyjnie odwróciła się na pięcie i wolno, specjalnie wolno, ruszyła w stronę pokoju. Na tym się też skończyło. Gdy tylko zniknęła z pola widzenia opiekunki, wyszła przez najbliższe okno i pobiegła w stronę lasu.
"Ona serio pomyślała że poszłam do tego zasranego pokoju" myślała "Żałosne! Po za tym, co się babka egzaltuje od razu. Mnie nie ma-nie ma kłopotu. Koniec, kropka".
Pobiagła jeszcze szybciej. Mijała coraz więcej drzew i krzewów. Był początek lata, co pokazywał kalendarz i piękna czerwcowa pogoda.
Zatrzymała się.
Stała obok zwalonej kłody. Dotarła do miejsca spotkania. Teraz, trzeba czekać.
Zawołała:
- Jen!
Ale odpowiedziała jej tylko cisza.
- Jen!
Nic.
- No jasne - mruknęła do siebie - Po co przychodzić na czas?
Zerknęła na zegarek. 15.03. Czyli o trzy minuty spóźniona.
Westchnęła i opadła na powalone drzewo. Po jakiś 15 minutach oczekiwania dało się usłyszeć wołanie przyjaciółki.
- Carl!
- Jestem!
Zza drzew wyłoniła się smukła postać blondynki. Przytuliły się na powitanie.
- Czemu nie byłaś w stadninie? - spytała Carl.
- Ech... Wystawienie ocen na koniec roku... - westchnęła spóźnialska.
- U... No to masz niezłego pecha, bo wiesz, dzisiaj lekcje prowadził Matt...
- Rany! Czemu mnie nie było!
- Widzisz, ja to wiem kiedy się na jazdę umówić - uśmiechnęła się zadziornie.
Jen dała jej kuksańca pod żebra.
- Au!
Gadały tak może z godzinę, półtorej. W końcu musiały się zbierać.
- Czekaj! Zapalisz jeszcze? - przypomniała sobie Jen.
Po chwili w jej ręce zagościły dwa długie papierosy.
- Dobra, raz się żyje.
Carl nie paliła nałogowo, Jen zresztą też nie, lecz częściej niż przyjaciółka. Wypalone pety wrzuciły do reklamówki. Co jak co, ale śmiecenia nie wolno im było zarzucić.
Umowily się na następne spotkanie i każda ruszyła w swoją stronę.
Carl nie śpieszyło się z powrotem. Co to to nie.

Wypatrzyła w budynku swoje okno, jak zwykle otwarte i cichutko wślizgnęła się do swojego pokoju. Naszczęście pusto. Popatrzyła na zegarek. 17. 01. Za godzinę kolacja. Podeszła do drzwi i nacisnęła klamkę. Nikt tu nie był. Zawsze zamykała się na klucz. Tylko ona miała kluczyk do swojego pokoju, dobrze się o to postarała.
Położyła się na łóżku i zerknęła przez okno które już zdążyła zamknąć. Po pięknej pogodzie nie zostało ani śladu. Ciemne chmury zbierały się na niebie. W nocy będzie burza. Nie widząc nic innego do roboty, zaczęła esemesować z Mattem. Przy okazji umówiła się też na następną jazdę. Nagle usłyszeć się dało przeraźliwe rżenie.
Końskie rżenie.
Bolesne rżenie.
Carl zerwała się z posłania.
Wyświetlacz na telefonie pokazywał 19.00.

Wiem, krótkie i oklepane, a tak w ogóle to sorry że kazałam wam czekać. Ale obóz i tak dalej. Ale za to obiecuję że następny rozdział będzie MEGA. Tak myślę xD

Prolog

- Caroline! Na Boga, Carl! Gdzie ta dziewczyna mogła się podziać? - westchnęła pani Collin. Czterdziestoletnia opiekunka miała już dość. Nienawidziła dzieci, zresztą, z wzajemnością. Przedwcześnie posiwiała zrzędliwa z natury kobieta miała tylko same problemy z tymi bahorami. Innej pracy znaleźć sobie nie mogła, gdyż nie pozwalał jej na to brak doświadczenia. Wiecznych problemów przysparzała jej też, właśnie Carl. Niedostępna i wredna 15-latka ciągle uciekała, pyskowała lub na wiele innych sposobów utrudniała życie opiekunce. "Jeszcze tylko trzy lata!" pocieszała się "Jeszcze tylko trzy lata i ta zołza wyjdzie z domu dziecka! Lecz jakże to długo" !

Taki prolog na razie :) Wyrażajcie opinie w komentarzach!