Rozdział 2

Wyskoczyła przez okno w mgnieniu oka, miękko lądując na ziemii. Niebo było coraz ciemniejsze, do zmroku było jednak daleko, to chmury burzowe coraz gęstsze i cięższe zasnuwały niebo. Wiatr się wzmógł i coraz to boleśniej smagał dziewczynę po twarzy, lecz ona uparcie biegła dalej. Pędziła w stronę, skąd prawdopodobnie dochodziło rżenie. A może jej się przesłyszało? Lecz jej wątpliwości rozwiał kolejny bolesny koński jęk. Pognała w tamtą stronę. Biegła coraz szybciej, ale straciła orientację. Na jej głowę spadły pierwsze krople deszczu, zapowiadające ulewę.  Niebo przecięła błyskawica, Carl aż podskoczyła w biegu. Wiatr powiał mocniej. Jej ramiona i wargi były sine z zimna, lecz nie przestawała biec. W końcu jednak, co prawda niechętnie, musiała się poddać. Uświadomiła sobie, że kręci się w kółko! Mżawka przerodziła się w ulewę, moczyła jej ubrania i włosy. Ruszyła z powrotem w stronę domu. Mokła coraz bardziej, wyglądała jakby ubrana brała prysznic. Droga dłużyła się i dłużyła. Rozległ się huk piorunu. Musiała przyznać, że zaczynała się trochę bać, a nie była dziewczyną strachliwą.
Huk, grzmot, piorun.
Przyśpieszyła kroku, przeciwstawiając się upartemu wiatru.
Huk, grzmot, piorun.
Potykała się ciągle nie mogąc zachować spokoju.
Huk, grzmot, piorun.
Koń? Co się z nim teraz dzieje? Czemu jest tak cicho?!
Huk, grzmot, piorun.
Gumka od włosów zahaczyła o jakąś gałąź, na której została z kępką rudych włosów. Starannie uczesany warkocz zmienił się w burzę włosów.
Huk, grzmot, piorun.
Wreszcie wybiegła z lasu, lecz nie dokładnie w tym miejscu co zawsze, a jej oczom ukazał się upragniony budynek domu dziecka.
Przemoczona do suchej nitki, zziębnęta, z jednym warkoczem rozpuszczonym, drugim całym weszła przez okno. Ostatkiem sił rozpusciła pozostały warkocz, po czym osunęła się na poduszki.
Jej ostatnią myślą był koń.

Carl obudziło cichutkie, rytmiczne pukanie do drzwi. Popatrzyła na siebie, jeszcze całkiem nie wyschła. Szybko przebrała się w suchą piżamę, bowiem dalej była noc, i otworzyła drzwi. Na progu stała Lily, wrażliwa 5-latka o wiecznie zapłakanej buzi. Tym razem na twarzyczce małej znów widać było ślady łez.
- Boję się - pisnęła.
Spojrzała na otwarte okno za którym nadal szalała burza.
- Chcesz żebym pomogła ci zasnąć?
Dziewczynka kiwnęła głową.
Carl zamknęła okno i poszła wraz z dziewczynką do jej pokoju. Pięciolatka wsunęła się pod kądrę, a Carl usiadła na podłodze obok łóżka. Ujęła dłoń Lily i zaczęła cicho nucić kołysankę, lecz myślami była przy koniu. Co to mogło znaczyć? Był ranny, czy może czegoś się bał. Uciekł ze stadniny mamy Matta, czy innej?
- Call? - dziewczątko uniosło głowę.
- Jestem tu, śpij - spojrzała na dziewczynkę do której zawsze żywiła wiele czułości.
- Znajdę kuedyś dom?
- Na pewno. Śpij, jutro też jest dzień.
- A co jeśli ty pójdziesz i ja zostanę sama?
- Nigdy - Carl uśmiechnęła się - Śpij.
Uspokojone dziecko zasnęło. Lecz Carl taka spokojna nie była taka spokojna. Zdała sobie sprawę jak bardzo lubi tą dziewczynkę. Sprawa z koniem też nie dawała jej spokoju.

Okropna burza zwiastowała piękny poranek. Carl obudziła się około 6.00. Miała więc 2 godz.  na ubranie się, zjedzenie śniadania oraz na poranną tolaletę, gdyż o 8.00 musiała być w stajni. Poglaskała śpiącą jeszcze Lily po główce po czym ruszyła do swojego pokoju. Zgarnęła z szafy podstawową bieliznę, dżinsy oraz czarny top z kolorowym napisem " Ride Your Passion". Nie zapominając o kosmetyczce, poszła do łazienki. Ubrania położyła na małej szafeczce obok umywalki i wyciągnęła szampon z odżywką i żel do mycia ciała. Starannie sie umyła i wyszorowała zęby. Ubrała się a włosy związała w luźnego koka. Nałożyła jeszcze delikatny make-up i była gotowa. Kosmetyczkę zostawiła w pokoju i udała się na śniadanie. Sporzywając posiłek cały czas myślała o wydarzeniach wczorajszej nocy, tak samo w drodze do stadniny. W stajni przywitała ją mama Matta.
- Cześć Carl, masz teraz jazdę?
- Dzień Dobry. Nie, przyszłam do koni - odparła - Gdzie jest Matt?
- Teraz ma jazdę, ale powinien już kończyć.
- Dziękuję.
Ruszyła w stronę czworoboku. Chłopak właśnie zsiadał z Uleny.
- Czy zezwoliłam ci na jazdę na mojej księżniczce?
- A jak miałem się niby spytać - popuścił popręg.
- Telefonu nie masz? - przekomarzała się dalej.
- Nie - zażartował odprowadzając karą do boksu.
Poszłam do paszarni po parę marchewek dla Uleny. Wracając nie zastała chłopaka przy boksie, pewnie poszedł odnieść sprzęt do siodlarni. Marchewki wrzuciła do żłobu klaczy, które zaraz pochłonęła.
Rozległy się męskie kroki, pewnie Matt wrócił.
Carl poczuła dotyk na swojej talii. Odwróciła się gwałtownie i napotkała tuż przed swoją twarzą przystojną twarz Matta. Poczuła że się czerwieni. Chłopak pochylił się do przodu z zamiarem pocałunku.