Rozdział 1

- Zakręć woltę, Carl ! Zjedź na przekątną i wykonaj lotne. Brawo ! - krzyczał Matt.
Dziewczyna posłusznie wykonywała polecenia chłopaka. Ona i siwa tworzyły zgraną drużynę.
- Galop !
Dała łydkę i klacz automatycznie przyśpieszyła. Po około dwóch okrążeniach instruktor kazał jej najechać na stacjonatę. Wykonała pósiad. Zwinnie przeskoczyły przez perzeszkodę. Następnie szereg okser. Jedna zrzutka.
Pół godziny później 16 - letni instruktor jazdy konnej dał odpocząć swojemu gardłu i kazał dziewczynie zejść z konia. Z gracją zeskoczyła z grzbietu zwierzęcia i poklepała klacz po łopatce. Odpięła popręg i zaprowadziła konia do boksu.
- Matt, pomożesz mi rozziodłać Hondę? Będzie szybciej - spytała nastolatka.
- Okey - zgodził się.
Carl podawała mu po kolei ogłowie i siodło z czaprakiem, aby ten zaniósł sprzęt do siodlarni i przyszedł ze szczotkami. Szybko oporządziła kobyłkę i zamknęła drzwiczki. Zgarnęła torbę z ławki do której schowała palcat, kask oraz rękawiczki i wyciągnęła skórzany portfel,
- Czterdzieści ? - spojrzała na niego pytająco, lecz znała odpowiedź,
- Tak - uśmiechnął się szeroko ukazując szereg białych zębów. Za jego przykładem poszła Honda, tylko jej ząbki nie były już takie białe. Zaśmiali się oboje. Gdy się opanowali, popatrzyli na siebie powarznie, a potem znów w śmiech. Koń rżał radośnie.
- Dobra, dobra, już płacę - powiedziała uśmiechając się i podała mu pieniądze.
- Odprowadzić cię ? - zapytał.
- Jak chcesz - rozejrzała się - Twoja mama już jest ?
- Tak.
Po chwili za pierwszym wzniesieniem zniknęły dwie postacie. Jedna kobieca rudowłosa i druga, męska, czarnowłosa.

- Jesteś nareszcie! Gdzieś ty się znowu szlajała, młoda damo! - wydzierała się pani Collin.
- Byłam się przejść - rzuciła obojętnie Carl.
- Do pokoju! Już! Niewdzięcznico!
Na twarzy dziewczyny zagościł kpiący uśmieszek.
- Bo co? Karzesz mi zmywać gary? I tak tego nie zrobię!
- Już! - kobieta zrobiła się purpurowa na twarzy.
Nastolatka demonstracyjnie odwróciła się na pięcie i wolno, specjalnie wolno, ruszyła w stronę pokoju. Na tym się też skończyło. Gdy tylko zniknęła z pola widzenia opiekunki, wyszła przez najbliższe okno i pobiegła w stronę lasu.
"Ona serio pomyślała że poszłam do tego zasranego pokoju" myślała "Żałosne! Po za tym, co się babka egzaltuje od razu. Mnie nie ma-nie ma kłopotu. Koniec, kropka".
Pobiagła jeszcze szybciej. Mijała coraz więcej drzew i krzewów. Był początek lata, co pokazywał kalendarz i piękna czerwcowa pogoda.
Zatrzymała się.
Stała obok zwalonej kłody. Dotarła do miejsca spotkania. Teraz, trzeba czekać.
Zawołała:
- Jen!
Ale odpowiedziała jej tylko cisza.
- Jen!
Nic.
- No jasne - mruknęła do siebie - Po co przychodzić na czas?
Zerknęła na zegarek. 15.03. Czyli o trzy minuty spóźniona.
Westchnęła i opadła na powalone drzewo. Po jakiś 15 minutach oczekiwania dało się usłyszeć wołanie przyjaciółki.
- Carl!
- Jestem!
Zza drzew wyłoniła się smukła postać blondynki. Przytuliły się na powitanie.
- Czemu nie byłaś w stadninie? - spytała Carl.
- Ech... Wystawienie ocen na koniec roku... - westchnęła spóźnialska.
- U... No to masz niezłego pecha, bo wiesz, dzisiaj lekcje prowadził Matt...
- Rany! Czemu mnie nie było!
- Widzisz, ja to wiem kiedy się na jazdę umówić - uśmiechnęła się zadziornie.
Jen dała jej kuksańca pod żebra.
- Au!
Gadały tak może z godzinę, półtorej. W końcu musiały się zbierać.
- Czekaj! Zapalisz jeszcze? - przypomniała sobie Jen.
Po chwili w jej ręce zagościły dwa długie papierosy.
- Dobra, raz się żyje.
Carl nie paliła nałogowo, Jen zresztą też nie, lecz częściej niż przyjaciółka. Wypalone pety wrzuciły do reklamówki. Co jak co, ale śmiecenia nie wolno im było zarzucić.
Umowily się na następne spotkanie i każda ruszyła w swoją stronę.
Carl nie śpieszyło się z powrotem. Co to to nie.

Wypatrzyła w budynku swoje okno, jak zwykle otwarte i cichutko wślizgnęła się do swojego pokoju. Naszczęście pusto. Popatrzyła na zegarek. 17. 01. Za godzinę kolacja. Podeszła do drzwi i nacisnęła klamkę. Nikt tu nie był. Zawsze zamykała się na klucz. Tylko ona miała kluczyk do swojego pokoju, dobrze się o to postarała.
Położyła się na łóżku i zerknęła przez okno które już zdążyła zamknąć. Po pięknej pogodzie nie zostało ani śladu. Ciemne chmury zbierały się na niebie. W nocy będzie burza. Nie widząc nic innego do roboty, zaczęła esemesować z Mattem. Przy okazji umówiła się też na następną jazdę. Nagle usłyszeć się dało przeraźliwe rżenie.
Końskie rżenie.
Bolesne rżenie.
Carl zerwała się z posłania.
Wyświetlacz na telefonie pokazywał 19.00.

Wiem, krótkie i oklepane, a tak w ogóle to sorry że kazałam wam czekać. Ale obóz i tak dalej. Ale za to obiecuję że następny rozdział będzie MEGA. Tak myślę xD